Jerzy Holzer, Europa Zimnej Wojny

Jerzy Holzer  – polski historyk i politolog, uczestnik opozycji demokratycznej w PRL. W latach 1950-1954 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1954 do 2000 roku pracownik Instytutu Historycznego tejże uczelni. Był aspirantem w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR w latach 1954-1957, członek PZPR w latach 1948-1979. W 1990 roku uzyskał tytuł profesora. Pracownik Instytutu Studiów Politycznych PAN oraz Collegium Civitas, jest członkiem Polskiej Akademii Nauk. Wykładał na uniwersytetach w Moguncji, Fryburgu i Berlinie. Od 1978 roku współpracował z Komitetem Obrony Robotników. Był stałym autorem wydawnictw bezdebitowych "Biuletyn Informacyjny", "Zapis" oraz "Głos". Uczestniczył w niezależnym seminarium naukowym dotyczącym historii najnowszej (wraz m.in. z Krystyną Kersten, Andrzejem Paczkowskim, Anną Radziwiłł, Adamem Michnikiem, Maciejem Koźmińskim i Marią Turlejską). Od 1948 do 1979 roku członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1978 zaangażowany w tworzenie podziemnej organizacji Polskie Porozumienie Niepodległościowe. W latach 1980-1981 współtworzył "Solidarność" na Uniwersytecie Warszawskim. W listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych. Internowany 13 grudnia 1981 roku na cztery miesiące. W 1983 roku wydał pierwszą monografię poświęconą "Solidarności" - "Solidarność" 1980-1981. Geneza i historia, która doczekała się wielu przedruków. W 1990 roku wraz z trzema osobami (historyk Andrzej Ajnenkiel, dyrektor archiwum Akt Nowych Bogdan Kroll oraz Adam Michnik, poseł OKP) tworzył komisję, która na prośbę ówczesnego szefa MSW Krzysztofa Kozłowskiego miała dostęp do archiwów MSW bez akt wydziału I (wywiad i kontrwywiad).